Blauwe hemel
gevuld, geduld en
stippels van licht,
kleurden een bestaan.
tot
De wind plots won
en de sterren verbande,
de sterren verblies
naar ’t diepe duister.
De kilste nacht.
en
Donker werd in
't duister wetboek
regel en licht
geroofd, verdoofd
mocht niet meer zijn.
toen plots
Een stip verscheen
met groot geheim
door nevel
omringd, omrand.
waar
Mist verdween en
zon mocht zijn,
zon mocht schijn
hooghouden.
Ik vond terug
wat nooit al was.
In het land van de slaap
waar duivels huizen
waar lieflijkheid
hand in hand
gaat met haat.
In het land van de slaap
waar sterren sterven
waar visioenen komen
en niets minder
is wat het lijkt.
In het land van de slaap
werd mij mijn leven
beroof, afgenomen
-ik heb het gegeven-
en toen kwam eindelijk
de nacht.
Het gaat goed, beter zelfs: ik zou durven zeggen zeer goed, met mijn toch wel erg donkerblauwe goudvis. Hij ziet er gezond uit de laatste tijd, ja. Niet langer droef, want sinds een tijdje heeft ‘ie een hele hoop spookjes en grotere spoken om mee te spelen. Die zwerven daar namelijk zomaar rond, in mijn doolhoofd, en gelukkig dat mijn visje is!
Al die fijne vriendjes om mee te spelen, en af en toe hapt ‘ie er een stukje van. Zomaar. Wet van de sterkste, leven is overleven?
Het gaat dus goed met hem. Hij is niet langer eenzaam in mijn hoofd, zit niet langer vast in die eeuwig ronde bokaal met vieze gedachtensmurrie en is bovenal niet langer verplicht mij zijn gezelschap aan te bieden. Vriendelijk beestje.
Ach, ik weet het niet, maar ik geloof.
Ik geloof dat ik vanavond
vis eet.
Dan zal ik weer alleen zijn met de spoken in mijn hoofd en weer verdwalen in de ontelbare gangen, steegjes van mijn doolhoofd. Dan zal ik dansen op zijn graf en wachten.
Wachten op de eerste, de volgende en de laatste druppel en nooit meer –dat beloof ik, eerlijk waar en ik zal mijn best doen- de emmer (of in dit geval bokaal) laten overlopen.
Beloofd.
En toen begon de zondvloed.
En ze danste.
In cirkels en
wiegend draaide ze
-net als haar vis-
alweer een rondje
in haar o zo complexe
bestaan.
Vergaan.
Het zijn dilemma’s.
Zoals in één ervan
meervoudig,
meervuldig
terugkerend en
spokend.
Het zijn raadsels.
Zoals in vraagtekens
mooi gekruld,
niet geduld,
uitdagend en
verwachtend.
Bovenal is het moeilijk
te kiezen en niet te kiezen
te zijn of niet te zijn
en te blijven
wie je nooit bent geweest.
Vandaag zwom
mijn donkerblauwe vis
opnieuw een rechthoekje
in de spiraalvormige smurrie
van mijn bestaan.
Daarbuiten,
in 's werelds touwen verstrikt,
lijken stormen te woeden.
Speeltjes der elementen.
Daarbuiten,
waar ook ik ooit
nooit thuis was.
Verdwaaldheid der letteren.
Daarbuiten,
één grote chaos
van foute interpretaties.
Gekheid der mensen.
Maar ik,
ik zit binnen en kijk.
Kijk door de tralies
van mijn glazen gevangenis
en heb heimwee
naar Daarbuiten.
Zoeken naar
bescherming
in de zachte armen
van de zwarte nacht,
opgejaagd
door de verstikking
van het kille
koele
duister want
Hoewel ik
om het (weerloze?)
vlees van mijn hals
reeds lange tijd
een strop kon voelen,
was de schok
bij de plotse
-verwachte, verachte?-
val van het schavot
als het verdwijnen
van de sterren
aan de hemel
in mijn hoofd.
Ik geef om
gaf om
geef nog steeds
om haar.
De klap was er,
als een bliksem
aan een inktzwart
hemelgewelf.
En toch,
En tóch!
Ik geef om haar
En het spijt me.
